مهدیه سرلک  2020-05-09 16:00:54   

پردازنده‌های Core اینتل (تخصصی)

پردازنده های Core

در زمان تولید پنتیوم 4 اینتل دریافت که مصرف برق بالای معماری NetBurst یک مشکل جدی می­شد زیرا هرقدر سرعت ساعت افزایش مییافت مصرف انرژی نیز بالا می رفت. در قلب مشکل 13 مرحله خط داخلی عمیق بود که پردازنده راسریع اما ناکارامد میکرد. در ادامه تکامل پردازندههای نسخههای سریعتر، چند هستهایها راه حل مورد نیاز برای افزایش کارایی و کاهش مصرف انرژی به طور چشمگیری بود. سرانجام اینتل راه حل کاملی در پردازندههای سیار خود داشت که اکنون به عنوان  کاملترین پردازندههای  PC در جهان شناخته  میشوند.

در ابتدا با  Pentium M پردازندههای سیار اینتل یک معماری داخلی کاملا متفاوت از پردازندههای دسکتاپ  یعنی Pentium 4  استفاده کردند. در حقیقت پردازنده سیار Pentium M بر اساس  Pentium III بود. برای خلق یک پردازنده دسکتاپ جدید، اینتل با پردازنده های سیار به شدت کارآمد  شروع کرد و سپس چندین ویژگی و تکنولوژی جدید برای افزایش کارآیی به آن افزود. این پردازندههای جدید از ابتدا با چیپهای چند هستهای با دو یا چند هسته برای هر چیپ فیزیکی طراحی شدند. نتیجه این توسعه  خانواده پردازندههای  core  بود که 27 جولای 2007 به عنوان   core 2 مطرح شد.

خانواده core 2 اینتل

طرح میکرومعماری به شدت کارآمد  core در خانواده پردازنده  core 2،  40% کارآیی بهتر و  40% از نظر مصرف انرژی از  Pentium D  نسل قبلی بهتر است. هچنینن  جالب  توجه است  که  پردازنده core 2 Duo نسل سوم پردازنده دو هسته ای اینتل است. نسل نخست پردازنده  Pentium D   برای   دسکتاپ بود و نسل دوم پردازنده core Duo برای PC سیار بود.

نام پردازنده core 2 و میکرو معماری core  گیج کننده است زیرا نام core برای پردازنده های Core Solo  وCore Duo ، جانشین  Pentium M در خانواده پردازنده های سیار اینتل،  نیز استفاده می شود. شگفت اینکه  core solo و  Duo  با میکرو معماری core اینتل یکی نیست ولی به عنوان نقطه شروع توسعه برای  core 2  به کار رفتند. پردازنده­های Core Solo و Duo  ساختمان داخلی متفاوت دارند و در خانواده پردازنده های core 2 قرار نمیگیرند. چون پردازندههای Core Solo و Duo تنها به عنوان پردازندههای سیار مطرح میشوند اینجا پوشش داده نمیشوند.

پردازنده  Core 2  به عنوان یک پردازنده دو هستهای مطرح میشود اما پس از آن  نسخههای 4 هستهای نیز منتشر شده است. نسخههای دوهستهای پردازندههای core 2، 291 میلیون ترانزیستور دارند در حالیکه نسخههای 4 هستهای دو برابر یا 582   میلیون تراتزیستور دارند. آنها مشمول 1MB یا 2M  کش  L2برای هر هسته میشوند که بیشینه 8MB  کل L2 در نسخههای چهار هسته ای است. در ابتدا همه روی ورقه های 300mm با یک فرآیند 65 نانومتری ساخته شدند اما پس از آن نسخه های 45nm  نیز منتشر شدند.

 نکات برجسته میکرو معماری core   شامل موارد زیر است:

1. اجرای پویای گسترده
2. قابلیت مصرف انرژی هوشمند
3. کش هوشمند پیشرفته
4. دسترسی به حافظه هوشمند
5. ارتقا رسانه دیجیتال پیشرفته

خانواده core 2 شامل هم پردازندههای دو هستهای و هم 4 هستهای با 5 نام مختلف میشود:

1. Core 2 Duo
2. Celeron
3. Pentium
4. Core 2 quad
5. Core 2 extreme

همه‌ی پردازنده‌های خانواده  core 2 توسیعهای 64 بیتی همچنین SSSE 3 که 32 دستورالعمل جدید را به SSE3 اضافه میکند را پشتیبانی میکنند این پردازندهها  EIST (تکنولوژی پیشرفته  Speed stepاینتل) را پشتیبانی میکنند و پشتیبانی سخت افزاری بیشتری برای تکنولوژی مجازی سازی فراهم می‌نمایند.

خانواده پردازنده Core i جایگزین Core 2 شدند و شامل پنج نسل میکرو معماری زیر می شوند:

1. Nehalem : نسل نخست
2. Sandy Bridge : نسل دوم
3. Ivy Bridge: نسل سوم
4. Haswell: نسل چهارم
5. Broadwell: نسل پنجم

مطلب بالا را مبتوانبد از لینک زیر دانلود کنید..

منابع